(8 februari 2012)
Ondanks de permanente vrieskou is het mogelijk om te fietsen. Op de meeste plaatsen heeft men de sneeuw geruimd.
Zeker voor koning auto is er geen probleem.
Fietsers en voetgangers blijven soms wel in de kou staan.
Aan de Romeinse Steenweg in Strombeek-Bever is er sinds enkele
jaren een prachtig en veilig fietspad onder de A12. Maar in deze weersomstandigheden is het een levensgevaarlijke ijsbaan.
Op deze helling kan je onmogelijk fietsen. Zelfs te voet is het een hachelijke onderneming.
Bemerk hoe de weg ernaast er piccobello bijligt.
(7 februari 2012)
Door de sneeuw was het even onmogelijk om veilig naar het werk te fietsen: de fietspaden lagen vol sneeuw.
Maar de strooidiensten hebben uitstekend werk geleverd. Bovendien is de sneeuw opgedroogd. Vanochtend dus opnieuw de fiets op
in unieke omstandigheden. Ik ben vertrokken bij MIN 12 graden en gearriveerd bij MIN 11 graden.
Geen kou gehad. In Brussel heb ik wel goed moeten uitkijken, want daar was er toch nog meer sneeuw blijven liggen op de fietspaden. Voor
de veiligheid heb ik daar enkele stukjes te voet gedaan.
(1 februari 2012)
De voorbije maanden stelde de winter nauwelijks iets voor... maar nu is het dan toch menens geworden. Vanochtend vertrokken
bij MIN 9 graden en aangekomen bij MIN 7 graden.
Zo'n koud weer vraagt toch wel speciale maatregelen. Ik draag nu een muts en ook mijn kin bescherm ik. Voorts een
fietstruitje met korte mouwen, twee fietstruitjes met lange mouwen en een winddichte jas met flies binnenvoering.
Meer dan warm genoeg!
De kou snijdt je benen af, en daarom heb ik vandaag ook maar gekozen voor een lange onderbroek onder mijn trainingsbroek.
Stevige bergschoenen en lange handschoenen beschermen voeten en handen. Voorts smeer ik mijn gezicht in met een
vette crème.
De eerste twee minuten is het wat moeilijk fietsen, ook al omdat mijn ogen beginnen te tranen door de koude wind. Maar
daarna gaat het prima. Grootste probleem is nog dat bij erg koud weer je neus begint te lopen en je dus om de
haverklap een zakdoek moet bovenhalen.
Halverwege de rit stel ik plots vast dat er in mijn rechterjaszak een hard voorwerp zit... Het blijkt een compleet bevroren
zakdoek te zijn.
De wegen liggen er droog bij en heel veel chauffeurs zijn bij deze kou extra vriendelijk voor de fietsers.
Sinds kort is mijn fietsroute een kilometer lang geworden. Ik passeer nu langs de voorzijde van het paleis en fiets daarna
wat langer langs het Zeekanaal. Het voordeel: een veilig fietspad en minder rode lichten, dus minder stilstaande fasen.
(24 januari 2012)
Vanochtend had het aan de grond lichtjes gevroren. De secundaire wegen lagen er soms verraderlijk glad bij.
Maar als je voorzichtig fietst, lukt het wel. En soms is het zelfs heel erg grappig. Op een landweg zie ik plots een kleine, gedrongen hond
op me toelopen. Ik blijf rustig verder fietsen en hou goed in het oog wat de hond precies van plan is.
Het beest flitst me langs links voorbij en trapt dan hard op zijn rem. Vier poten stokstijf... maar het is glad natuurlijk. En dus krijg ik
schitterende tekenfilm te zien. De hond schuift hopeloos weg, ook al duwt hij zich uit alle macht af op zijn vier poten.
Uiteindelijk staat hij stil. Enthousiast keert hij zich om en wil me achterna sprinten. Net als in een tekenfilm resulteert dat
gedurende een volle seconde in vier zwoegende poten die ter plaatse trappelen en
geen centimeter vooruitkomen. Ik val bijna van mijn fiets van het lachen.
Uiteindelijk is de brave hond me nog vrolijk blaffend honderd meter achternagehold. Ongelooflijk soms wat een mens allemaal beleeft op zijn fiets.
(11 januari 2012)
Vandaag zag ik opnieuw heiligenschijn. Onmiddellijk gestopt om het verschijnsel te filmen. En geef toe, het is echt wel speciaal! Zie ook
hier.
(3 januari 2012)
Een mens is koppig... Ik wist dat het vandaag zwaar weer was, maar ik wou er absoluut door met de fiets. En dat heb ik geweten.
Vanochtend werd ik getrakteerd op hevige wind en felle rukwinden. De wind was zo strak dat het soms moeilijk was om te ademen - vreemde gewaarwording.
Twee keer moest ik van de fiets omdat de wind me in het decor dreigde te blazen.
Blikjes, bladeren en zwerfvuil werden gevaarlijke projectielen. Een vuilzak kwam mijn richting uitwaaien. Ik kon hen nipt vermijden.
In de stad ging het beter, maar op de hoeken van de straten waren de rukwinden nog veel gemener. Ik had de grootste moeite om min of meer
recht te blijven.
Resultaat van mijn hachelijke tocht: 1 uur 40 minuten afzien voor 21 km.
's Avonds naar huis gefietst met rugwind en onder een parelende
sterrenhemel
met in het oosten het wondermooie sterrenbeeld
Orion. De weg lag bezaaid met takken en zwerfvuil. Straf stormpje!
Openbaar vervoer
Auto 90 km/h
Terug naar vorig menu
