Op basis van hun hoogte onderscheiden we drie klassieke wolkensoorten : de lage wolken (onder 2 km), de middelhoge wolken (tussen 2 en 6 km) en de hoge wolken (tussen 6 en 12 km).


Maar daarnaast bestaat er nog één klasse wolken die duidelijk in een nog hogere divisie speelt: de lichtende nachtwolken.


Onder gewone omstandigheden zijn deze wolken niet zichtbaar. Maar wanneer de zon tussen eind mei en midden juli bij ons niet té diep onder de horizon zakt, zien we deze speciale wolken wél omdat zij (en zij alleen) nog zonlicht weerkaatsen.

Lichtende nachtwolken bevinden zich op een hoogte van ongeveer 80 km, zo hoog in de atmosfeer dat ze nog door de zon worden verlicht. In noordelijke gebieden (bvb. Scandinavië) is het verschijnsel nog beter zichtbaar dan bij ons.


Bij zeer helder weer loont het zeker rond het begin van de astronomische zomer dus de moeite om 's nachts de noordelijke horizon af te speuren. Lichtende nachtwolken hebben soms een schubachtige structuur of bestaan uit draderige golven die vrij snel van vorm veranderen. Op een hoogte van 80 km in de atmosfeer waait het immers stevig.


De kleur is heel opvallend. Daar waar andere wolken 's nachts grijs en grauw zijn, hebben lichtende nachtwolken een zilverwitte, heel speciale kleur.


De wolken bestaan uit minuscule ijsdeeltjes. De temperatuur bedraagt op die hoogte immers tussen -90 en -145 graden Celsius. Eén theorie zegt dat de ijsdeeltjes een stofkern van micrometeorieten of vulkanisch as hebben waarop waterdamp is vastgevroren. Het stof fungeert dan als condensatiekern.


Volgens een andere theorie is er (door de klimaatveranderingen ) nu gewoon meer waterdamp in de hoge atmosfeerlagen aanwezig dan vroeger. Deze theorie zou verklaren waarom er nu meer lichtende nachtwolken worden waargenomen.


Op deze site vind je nog meer prachtige voorbeelden van lichtende nachtwolken.

Nog andere vragen?