Luchtvervuiling wordt voor een aanzienlijk deel veroorzaakt door het wegverkeer. Elk jaar verslinden we heel veel kilometers,
rijden we ons vast in files en zetten we het milieu onder druk. Natuurlijk hebben we allemaal "grondige" redenen om de auto te nemen. Maar ondertussen
zorgt de luchtvervuiling wel voor
allerlei problemen aan de luchtwegen, zowel bij kinderen als bij volwassenen.
Het is natuurlijk makkelijk om de zwarte piet door te schuiven naar iemand anders en zelf te blijven vervuilen. In 2005 ben ik daarom begonnen
met een experiment: fietsen naar het werk. Ik
startte met een
elektrische fiets, maar al snel werd het een gewone fiets. Ondertussen heb
ik er al meer dan 40.000 km opzitten, dat is dus een toertje rond de wereld.
Bovenaan deze pagina vind je mijn
fietsdagboeken.
Akkoord, fietsen vergt concentratie en voorzichtigheid. Je bent een zwakke
weggebruiker en dat wordt in het verkeer genadeloos afgestraft. Altijd dus defensief
rijden, met fluovestje en 's nachts een heleboel verlichting (LEDjes op
oplaadbare batterijen). Vooraan flitsen er 9 LEDlampjes, achteraan 12 , ik ben een echte kerstboom. Ik ben ondertussen al tweemaal
gevallen. Fietsers krijgen immers geen biljartvlakke wegen, maar zeer hobbelige paden, soms veel te smal, vol putten, oneffenheden
en te hoge borduren, en als extraatje nog eens veel zwerfvuil.
Tot 2010 was ik een ongelooflijk fanatiek fietser die in weer en wind ging fietsen, ook al goot het water.
Maar een mens wordt natuurlijk niet jonger, en met de ouderdom komen de kwaaltjes: heup, pols, elleboog, knie, nek...
Ik moest naar mijn lichaam luisteren om kwetsuren te vermijden. Ik haalde in 2011 dus geen 100% meer voor woon-werkverkeer met de fiets,
maar toch nog altijd 6700 km. En voor 2012 hoop ik nog beter te doen.
Terug naar beginpagina